نبین تنهام. شهریست شلوغ توی دلم. پر از آدمهایی که همشان منم. با خیال راحت برو من تنها نمی مانم.

56 روز از اون شبی که قرار بود صبح فرداش من نباشم میگذره. پشیمونم. پشیمون از اینکه بهش گفتم.

دل جای تو شد وگرنه پر خون کنمش

در دیده تویی وگرنه جیحون کنمش

امید وصال توست جان را ورنه

از تن به هزار حیله بیرون کنمش

دزدیده دزدیده نگاهت می‌کنم از دور با هزار نیرنگ به هزار رنگ در می‌آیم باد می‌شوم گونه‌هایت را می‌دزدم موهایت را می‌دزدم لبخندت را از دست نمی‌دهم هر چند برای من نیست دستانت را از دست نمی‌دهم هر چند با من نیست دزدیده دزدیده عشقبازی می کنم از دور تو به سلامت به خانه خواهی رسید و من لب‌هایم را در سکوت آتش خواهم زد. “الیاس علوی- من گرگ خیالبافی هستم”

حقيقت دارد تورا دوست دارم در اين باران ميخواستم تو در انتهاي خيابان نشسته باشي من عبور كنم سلام كنم لبخند تورا در باران ميخواستم.

 "احمدرضا احمدي"

ممکنه زنگ بزنم جایی باشه که نتونه صحبت کنه. ممکنه مکالمه مون یک جمله بیشتر نباشه- بعدا تماس میگیرم-. اینو درک می کنم اما تغییر لحن رو نه. لحن دو نفره خودمون منظورم نیست. خب می دونم جلوی چهار تاآدم غریبه نمیشه اونطوری حرف زد. اما تو لحن آدما یه چیزی هست یه گرمای خاص. گرمایی که مخصوص اون آدمه. برای توئه. گرمایی که وقتی صداشو میشنوی جدا از کلماتی که میگه می فهمی صدا آشناست. می فهمی این صدا مال توئه.
من با یه لحن سرد، که سردیش به تنهایی ویرونت می کنه نمی تونم کنار بیام.

نوزده دیِ یازده سال پیش هم شنبه بود. چند دقیقه مانده به اذان مغرب!

برای شادی روحش یه صلوات می فرستی؟

این روزا به طور جدی به خودکشی فکر می کنم!

از نظر شما توجه مهم تره یا علاقه قلبی؟

تنهایی آدم قد میکشه و بزرگ میشه.  دیگه نمی تونی بذاریش تو کیفت و از چشم بقیه پنهانش کنی. دیگه نمی تونی شبها زیر پتوقایمش کنی. میشینه بالای سرت و برات لالایی می خونه. میشه بلندترین موسیقی روزهات.